día y hora

viernes, 10 de mayo de 2013

Coma Zombis, publicado no Faro de Vigo, do día 3 de Xuño de 2013


COMA ZOMBIS

Hai persoas que sempre van pola vida aparvadas, coma zombis, arrastradas por un fío invisible, obedecendo as ordes de non se sabe quen. Onte topeime cun destes zombis. Aconteceu na beirarrúa. Eu iba pola miña rodeira (porque tamén nas beirarrúas existe esta norma de conduta e circulación) cando vexo a un destes zombis co seu teléfono móbil, premendo compulsivamente cos seus dedos cachapiollos a pantalla táctil e, aínda por riba, levaba nas orellas, non un pinganillo, senon uns auriculares coma un mundo que mesmo semellaba que tiña un casco de albanel na cabeza.

Este zombi iba batendo, no seu percorrido, con cadeiras, mesas, árbores, señais de tráfico, con homes e mulleres. Non se inmutaba nin viraba de rumbo, non, él ao seu, dándolle á pantalla cos seus dedos gordos das mans, unha e outra vez, a unha velocidade de vértixe. Eu fixeime nel e, daquela, dixen, de boca para fóra, musitando: voulle dar unha lección, non me vou mover da miña carrileira, a ver qué carallo pasa! Pasou o que tiña que pasar: Tropezamos!

-Qué Meu, seica andas aos biosbardos, non sí?, díxenlle.

El i eu, fronte a fronte, coma dous pistoleiros dunha película do oeste; eu increpándolle, i él, o zombi, sin inmutarse, non me contestou, nin me mirou tan sequera, só emitíu, enfurruñado, un griñido indescifrable.

Sacou os seus auriculares, rañou a orella esquerda e seguíu a camiñar ata esvaerse entre a xente.

Eu, daquela, pensei que, ademais de pantasmas e a Santa Compaña, tamén hai zombis neste noso mundo. Cousas que pasan!


jueves, 9 de mayo de 2013

De diputado a imputado, publicado en Faro de Vigo, 13-05-2013


De diputado a imputado

¿Cuántos casos de políticos hemos conocido, conocemos y conoceremos que, después de llenarse la boca con promesas en campañas electorales y alcanzar, al fin, el tan codiciado cargo de diputado y, por lo tanto, parlamentario, nacional o autonómico, eso da lo mismo, gracias a una permisiva Ley General Electoral, han sucumbido a la llamada del poder económico y la corrupción políticas? A algunos, la Justicia, los han pillado con las manos en la masa, se arrepienten y se van por donde han venido, lejos de la política. Pero otros, en cambio, siguen erre que erre con sus tejemanejes, no se dan por aludidos y lo que es peor, su Partido, sencillamente, los oculta una temporada en el banquillo a la espera que amaine el chaparrón. Menos mal que todavía hay Jueces con mayúsculas que, sin importarles cualquier otra condición o circunstancia personal o social del presunto culpable, los ponen en cintura y, cuando menos, habiendo indicios suficientes, los imputan. El susto, por lo menos, no se lo va a quitar nadie y, si tienen un poquito de vergüenza, se irán con el rabo entre las piernas, además de sufrir el merecido escarnio público y mediático.
Las aguas bajan turbias en un país acostumbrado a reír las gracias y hacer la vista gorda a sus políticos, incluso a los que considerábamos, sencillamente entrañables, honorables o intachables.
Ya es hora de que exijamos a los políticos que se dediquen, de una vez por todas, a su trabajo, que no es otro que ofrecer un buen servicio público a los ciudadanos, mejorando sus condiciones de vida y, por supuesto, dando ejemplo de profesionalidad y honestidad.

martes, 7 de mayo de 2013

ángulo de certidumbre


Ángulo de certidumbre

Según el libro de consulta “el indispensable del marino”, ángulo de certidumbre es “el que debe formarse con el sextante para tener la seguridad de que nuestro buque navega zafo de un peligro cualquiera”.
Nuestro Gobierno debe tener el sextante defectuoso porque últimamente está llevando a este país, que también es el nuestro, por un rumbo económico lleno de incertidumbre. Es cierto que este rumbo nos lo ha marcado desde un principio la oficialidad teutona, entre otras, y que pese al peligro cierto de estrellarnos una y otra vez contra los peores datos económicos conocidos: paro galopante, déficit público, sequía en el crédito a las familias y empresas, etc, también los disciplinados gobiernos griego, italiano y francés cumplen a ciegas las órdenes recibidas, sin pensar siquiera en las trágicas consecuencias que padecemos en estos momentos media Europa.
Si no son capaces los gobiernos, o no quieren contravenir las órdenes, tendremos, la marinería, que coger democráticamente el timón y tratar de enderezar el rumbo de nuestro incierto futuro.

lunes, 6 de mayo de 2013

O "fade out" do Goberno


O fade out do Goberno

Non saíu nada ben o fade out que o noso grupo folk tentou facer na derradeira actuación. Abofé que facelo, coma quen di en penuzo, sen tecnoloxía punta, artesanalmente, resultou desconcertante, tanto para nós coma para o público porque, namentras a percusión, acordeón e guitarra iban por un camiño, as gaitas iban por outro, cadaquén por un diferente. O malo é que, coma somos moi afoutos, dixemos antes de comezar: qué carallo, malo será! Pois non foi nen de coña, porque ao final da canción, cando fixemos o fade out de marras, a xente non sabía se aplaudir ao compás do ritmo ou calar. Deixamos ao noso benquerido público atordado, seica. Despois do concerto, e tamén dunha sosegada reflexión democrática, pensamos que mellor será, para a próxima actuación, que rematemos a devandita peza musical como Deus manda, sen facer experimentos.

         O noso Goberno está facendo nestes intres un fade out de moito nabo á cidadanía e, deste xeito, procura, con argalladas e estatísticas reviradas que non saibamos cándo vai rematar esta teimuda crise económica que tennos a todos nós cos nervios alporizados, desconcertándonos cando di nas súas comparecencias públicas que ata o ano 2015, polo menos, non coñeceremos o que é baixar da burra do 26% do paro que, casualidade da vida, coincide xustiño coa convocatoria das próximas eleccións xerais. Tamén está conseguindo o noso Goberno que todos, ademais de estar pendentes tódolos días da prima de riesgo e do déficit público, saibamos ler e ata descifrar a letra pequerrecha das disposicións en materia económica que ceiban, coma dardos envelenados, no BOE, por se atopamos algún ca outro fade out acochado entre as disposicións adicionais e transitorias que, coma as meigas, habelas hainas. Despois non nos queixemos das consecuencias.

         Daquela, a canción que imos cantar todos, no canto de ser unha muiñeira vai ser Negra sombra, sen fade out, por suposto.

sábado, 27 de abril de 2013

UN SORRISO -do meu Poemario, "Mirafondos"

UN SORRISO
Unha mirada cómplice,
un aceno agradecido,
e nun chiscar de ollos
un artigo divertido.

O anoxo primitivo
dun día triste e aciago,
convértese nun sorriso,
no intre axeitado,
cando a pluma sutil e certeira,
a miúdo con ironía,
ceiba un dardo envelenado
apuntando a felonía
dun sorriso acedo e forzado.

Ogallá!, ao ler o meu artigo,
mesmo arrebátoche un sorriso
que percorra a túa faciana,
coma unha airexa nova,
que alede o teu corazón,
pois non é outra a miña intención
cando penso no que escribo.

viernes, 26 de abril de 2013

Breve Sinfonía de Otoño


Después de haber finalizado esta novela, mi  primera novela corta, puede que defraude a muchos, esperando, tal vez, otra historia. Otros opinarán que es una de tantas dentro del universo de la literatura, y que no aporta nada nuevo. Y a la mayoría le resultará que me he excedido en demasía en descripciones largas, no profundizando en algún  personaje que, sin duda, merecería otro tratamiento.
 Recogí el guante que amablemente me lanzaron algunas entrañables personas, que han hecho una valoración previa de mi novela, leyéndola detenidamente y con estoicismo, me consta y, en la medida de lo posible, les hice caso modificando y cambiando algunas cosas. Pero el fondo del argumento no puedo ni debo cambiarlo, es el que es, mutatis mutandis, y el que ha salido como manantial cristalino y puro de mi imaginación.
No  me atrevo a decir lo que nuestro premio Nobel,  D. Camilo José Cela, escribió en la nota a la primera edición de su insigne novela “La colmena” cuando dijo: “La novela no sé si es realista, o idealista, o naturalista, o costumbrista, o lo que sea. Tampoco me preocupa demasiado. Que cada cual le ponga la etiqueta que quiera; uno ya está hecho a todo”.
 No, no puedo ni debo decirlo, sería una osadía imperdonable por mi parte.
Tal vez a mí, me haya salido no una novela, sino un relato, un ensayo, una historia o sencillamente un baturrillo, como quiera que se pueda denominar lo que he escrito, y sin querer, o pretendiéndolo, consiga confundir al más pintado. No lo sé. Pero lo que sí puedo decir es que me ha salido libremente, sin forzar la máquina ni estrujar demasiado la sesera, dejándome llevar por la imaginación (sustentado por hechos, acontecimientos y datos históricos relevantes, naturalmente) y, como digo al principio, “esta novela hay que sentirla y escucharla con el corazón”.
Lo que he escrito, con mis pequeños aciertos y grandes errores, quizás sea mi primera y última novela, volviendo con la cabeza bien alta por la senda de mi espacio natural que no es otro que el artículo periodístico. Soñar con la fama, a estas alturas de la vida, resultaría una quimera tan imposible como acertar los números del sorteo de la lotería. Espero que me deis vuestra sincera opinión, pronto.

martes, 23 de abril de 2013

Parejas de Hecho, sin Derecho-publicado en el Faro de Vigo, 29-04-2013, y en el Correo Gallego, 10-05-2013


Parejas de Hecho, sin Derecho

Es discriminatorio exigir unos requisitos económicos, para ser acreedor de la pensión de viudedad, al sobreviviente de una pareja de hecho, y no al supérstite (viuda o viudo) de un vínculo matrimonial, ya sea civil o religioso, cumpliendo, eso sí, con los demás requisitos legales, tanto de inscripción como de convivencia. Podemos interpretar la norma como queramos y hasta rizar el rizo para que una persona pueda percibir la pensión de viudedad y alimentar, de esta forma, una eventual picaresca -que a buen seguro se está produciendo-, pero sería más equitativo y razonable que el legislador aborde, de una vez por todas, una reforma integral de la pensión de viudedad para un colectivo que han hecho de esta unión legal su forma de vida y que según los últimos datos del CIS representa el 11% de la población adulta. Como dice en el preámbulo de la ley 40/2007 de 4 de diciembre de medidas en materia de Seguridad Social, la última reforma establecida para la pensión de viudedad, "es necesario intentar una aproximación, lo más igualitaria posible, a la institución matrimonial, lamentando no poder hacerla -continúan en la exposición- habida cuenta de la imposibilidad de conseguir la plena equiparación entre las parejas matrimoniales y las de Hecho”. Finalmente, la disposición adicional vigésima quinta de la ley dice que “el Gobierno, siguiendo las recomendaciones del Pacto de Toledo, elaborará un estudio que aborde la reforma integral de la pensión de viudedad”.

Se puede dar, y se está dando de hecho situaciones que rozan lo absurdo, cuando no la desigualdad y discriminación, porque reuniendo la persona los demás requisitos durante el año anterior al fallecimiento del causante, se vea imposibilitada de solicitar en el futuro la pensión de viudedad que, tal y como establece la ley General de la Seguridad Social, es un derecho imprescriptible, cuando no disponga, con posterioridad, de ingresos suficientes para su subsistencia, ya sea porque haya perdido su puesto de trabajo, agotado la prestación de desempleo o no tenga derecho a ningún tipo de subsidio.

Nota: En el día de hoy, 25 de abril de 2013, he dirigido una carta personal a la Excma. Señora Dña. Fátima Báñez, Ministra del Ministerio de Empleo y Seguridad Social. con la intención de que tome nota de este problema que afecta o puede afectar en el futuro a muchas personas que han optado por esta unión legal.