día y hora

jueves, 28 de noviembre de 2013

Poemario "Mirafondos", poesía cotidiana (sin título)

                                                               (poesía cotidiana)

Un nuevo día se deslizaba 
por la persiana de mi habitación
y yo, lobo deshabitado,
me disponía a emprender
el cotidiano guión
de un argumento inacabado.

La noche había transcurrido
entre sobresaltos ensoñados,
desde el cuarto de baño, una voz
de reproche me espetó:
"tu ronquido me atravesó las entrañas";

la indiferencia se hizo palpable
y yo, lobo estepario, me volví invisible
envolviendo mi torpeza
entre sonidos apagados,
no es culpa tuya, ojos claros,
alcánzame la cafetera
voy preparando el desayuno,
luego te llamo,
la radio emitía una voz
metálica y la cuña publicitaria
repetía sus propias mentiras:
"acariciamos el veintiséis por ciento
de la tasa de paro",
el café te salió un poco aguado,

segundo reproche, cogí el abrigo,
abrí la puerta
y el frío invierno penetró
en mi cara como
una ola agrietada,
 y yo, lobo solitario,
desaparecí hasta perderme
en la aterida penumbra de mi barrio.

martes, 26 de noviembre de 2013

Poemario "Mirafondos", poesía

                                                                  (lento)
                                                         
Ayer pude escuchar
el silencio de tus palabras
y en tu mirada aprecié
el nácar apagado de esos ojos negros,
fruta madura sin brillo derramada.

Debimos alimentar nuestros sueños,
acariciando el delicado cristal
donde apurábamos, con pasión,
la última tregua,
hasta que el amanecer
nos sorprendía envueltos
en una espesa niebla.

viernes, 22 de noviembre de 2013

E= mc2

E=mc2

Vou tentar explicar, revirando á mantenta e co permiso do egrexio científico Sr. Einstein, a súa coñecida, dabondo, fórmula da teoría da relatividade: E= mc2.
 Non vou falar da antimateria, nin da enerxía, nin da masa e a velocidade da luz, non. Vou aplicar, ó meu xeito, a devandita fórmula coma axioma para demostrar científicamente o que no Estado español e, daquela na nosa Terra, está a acontecer cos asuntos que máis nos desacougan.
            En primeiro lugar, se falamos da clase política, resulta que estamos afeitos á mediocridade e á corrupción, indicando a fórmula de marras que, exponecialmente, os nosos gobernantes fan do seu cu un pandeiro con todos nós.
            Por non falar do que acontece no eido da cultura. A ver quen é o afoutado que pretende ir ao cine, ó teatro ou entrar nunha sala de concertos, despois da subida do IVE ó 21%. Polo tanto, o resultado non pode ser outro que menos cultura.
            No emprego, tampouco estamos para moitas gaitas. Cunha taxa de desemprego do 26%, e despois da derradeira reforma laboral que deu á doután a milleiros de despedimentos, eres, rebaixa salarial, etc, temos como resultado máis conflitos, menos contratación e menos consumo nas familias.
            Rematamos cun asunto que eu coido dos máis importantes porque afecta á calidade de vida de todos nós: o medio ambiente. A polémica sentenza do caso Prestige e as súas consecuencias non deixa lugar a dúbidas: máis contaminación.

            Se hai alguén que sexa capaz de refutar o meu particular axioma que mo diga, por favor.


domingo, 17 de noviembre de 2013

Poemario Mirafondos. Sin resentimiento, poema

(sin resentimiento)

Con el tiempo, te irás dando cuenta
que no vale de nada tu orgullo
que corre por dentro y por fuera,
que navega en mares inciertos,
que te ahoga y me desespera;

te crees la dueña del mundo,
y te corroe tanta soberbia
que vas vertiendo como lava
en los surcos de tus venas.

Un buen día desaparecerás de mi vida
como un barco en la mar, sin estela,
se habrá, entonces, apagado tu ira, tu orgullo,
el eco de tu voz en la niebla;

una ola sin escamas borrará tu sonrisa,
las huellas de tus pies en la arena;
y cuando te vuelvas invisible
te preguntarás: ¿ha merecido la pena?,

No me esperes esta noche, por favor
deja entornada la puerta....

jueves, 14 de noviembre de 2013

Poemario Mirafondos, "enquistamento"- poema

(enquistamento)
 

Asomo a faciana
fóra da ventá do despacho,
o aire fresco e húmido da ría
alíviame,
a carga de traballo
amoréase en outeiros
de expedientes, agardando que
unha man piadosa
ceibe un deles do seu letargo
e pegue un chimpo
cara ós xulgados
onde repousará o soño dos xustos
ata que un funcionario,
talvez, un secretario
xudicial lle dea traslado,
unha vez subsanado
o defecto procesual oportuno
e abeire, por fin, no titular do xulgado
quen, deste xeito, desenleará
este procedimento ordinario
que, sen comelo nin bebelo,
quedóuseme atoado.

martes, 12 de noviembre de 2013

Poemario MIRAFONDOS (introspectiva)

(Introspectiva)


El lugar donde habita mis miedos
está plagado de recuerdos imborrables,
a veces, salpicado de notas urticantes
que brotan intermitentes en mis sueños.

Intento entenderlos, pero, luego,
me detengo en el umbral de la noche
y pienso
que no hay motivo suficiente,
que no cabe la congoja
ni el desconcierto,
porque las sombras, sólo son eso,
presencias extrañas
que enseguida se desvanecen
 cuando al despuntar el alba
 me despierto.



                            

domingo, 10 de noviembre de 2013

Nocturno (poemario MIRAFONDOS)


(Nocturno)

 

Traspasando a soleira das sete do serán,
un día do mes de San Martiño desapracible
 e chuviñoso, cae a noite
 coma unha cortina de aceiro negro
espallando os derradeiros ecos da vida,
a feble luz das farolas palidece,
déixame un vaso de auga
na mesa de noite, perto do libro de poemas,
a canella e a rúa mollada,
mañá, quizais escampe, quizabes.
Hoxe foi un día complicado cargado de boas novas,
a miña primeira sentenza,
logo direiche o que penso
cando entre, paseniño, na habitación, ás atoutiñadas,
e che atope mergullada nas túas lembranzas,
o libro, coma unhas ás, caído no teu regazo
e o teu ventre latexando con cadencia de adagio.

Miro, de novo, a rúa intransitada
e só vexo sombras esvaídas e ausentes,
pecho os ollos, abro as mans,
exhalo preguntas esgotadas,
escoito a cuarta sinfonía de Brahms,
e protexido dos meus propios medos,
sentindo a calor do teu corpo,
bico os teus beizos e susúroche ao oído
palabras cómplices que só ti comprendes.