(poesía cotidiana)
Un nuevo día se deslizaba
por la persiana de mi habitación
y yo, lobo deshabitado,
me disponía a emprender
el cotidiano guión
de un argumento inacabado.
La noche había transcurrido
entre sobresaltos ensoñados,
desde el cuarto de baño, una voz
de reproche me espetó:
"tu ronquido me atravesó las entrañas";
la indiferencia se hizo palpable
y yo, lobo estepario, me volví invisible
envolviendo mi torpeza
entre sonidos apagados,
no es culpa tuya, ojos claros,
alcánzame la cafetera
voy preparando el desayuno,
luego te llamo,
la radio emitía una voz
metálica y la cuña publicitaria
repetía sus propias mentiras:
"acariciamos el veintiséis por ciento
de la tasa de paro",
el café te salió un poco aguado,
segundo reproche, cogí el abrigo,
abrí la puerta
y el frío invierno penetró
en mi cara como
una ola agrietada,
y yo, lobo solitario,
desaparecí hasta perderme
en la aterida penumbra de mi barrio.
.....Poeta do mar e dos camiños, buscando sempre o niño da inmortalidade……. (poema da canción do mesmo nome, Milucho).
día y hora
jueves, 28 de noviembre de 2013
martes, 26 de noviembre de 2013
Poemario "Mirafondos", poesía
(lento)
Ayer pude escuchar
el silencio de tus palabras
y en tu mirada aprecié
el nácar apagado de esos ojos negros,
fruta madura sin brillo derramada.
Debimos alimentar nuestros sueños,
acariciando el delicado cristal
donde apurábamos, con pasión,
la última tregua,
hasta que el amanecer
nos sorprendía envueltos
en una espesa niebla.
Ayer pude escuchar
el silencio de tus palabras
y en tu mirada aprecié
el nácar apagado de esos ojos negros,
fruta madura sin brillo derramada.
Debimos alimentar nuestros sueños,
acariciando el delicado cristal
donde apurábamos, con pasión,
la última tregua,
hasta que el amanecer
nos sorprendía envueltos
en una espesa niebla.
viernes, 22 de noviembre de 2013
E= mc2
E=mc2
Vou tentar explicar, revirando á mantenta e co permiso do egrexio científico Sr. Einstein,
a súa coñecida, dabondo, fórmula da teoría da relatividade: E= mc2.
Non vou falar da antimateria, nin da enerxía, nin
da masa e a velocidade da luz, non. Vou aplicar, ó meu xeito, a devandita
fórmula coma axioma para demostrar científicamente o que no Estado español e,
daquela na nosa Terra, está a acontecer cos asuntos que máis nos desacougan.
En primeiro
lugar, se falamos da clase política, resulta que estamos afeitos á mediocridade e á corrupción,
indicando a fórmula de marras que, exponecialmente, os nosos gobernantes fan do
seu cu un pandeiro con todos nós.
Por non
falar do que acontece no eido da cultura. A ver quen é o afoutado que pretende
ir ao cine, ó teatro ou entrar nunha sala de concertos, despois da subida do
IVE ó 21%. Polo tanto, o resultado non pode ser outro que menos cultura.
No emprego,
tampouco estamos para moitas gaitas. Cunha taxa de desemprego do 26%, e despois
da derradeira reforma laboral que deu á doután a milleiros de despedimentos, eres,
rebaixa salarial, etc, temos como resultado máis conflitos, menos contratación e menos consumo
nas familias.
Rematamos
cun asunto que eu coido dos máis importantes porque afecta á calidade de vida
de todos nós: o medio ambiente. A polémica sentenza do caso Prestige e as súas
consecuencias non deixa lugar a dúbidas: máis contaminación.
Se hai
alguén que sexa capaz de refutar o meu particular axioma que mo diga, por
favor.
domingo, 17 de noviembre de 2013
Poemario Mirafondos. Sin resentimiento, poema
(sin resentimiento)
Con el tiempo, te irás dando cuenta
que no vale de nada tu orgullo
que corre por dentro y por fuera,
que navega en mares inciertos,
que te ahoga y me desespera;
te crees la dueña del mundo,
y te corroe tanta soberbia
que vas vertiendo como lava
en los surcos de tus venas.
Un buen día desaparecerás de mi vida
como un barco en la mar, sin estela,
se habrá, entonces, apagado tu ira, tu orgullo,
el eco de tu voz en la niebla;
una ola sin escamas borrará tu sonrisa,
las huellas de tus pies en la arena;
y cuando te vuelvas invisible
te preguntarás: ¿ha merecido la pena?,
No me esperes esta noche, por favor
deja entornada la puerta....
jueves, 14 de noviembre de 2013
Poemario Mirafondos, "enquistamento"- poema
(enquistamento)
Asomo a faciana
fóra da ventá do despacho,
o aire fresco e húmido da ría
alíviame,
a carga de traballo
amoréase en outeiros
de expedientes, agardando que
unha man piadosa
ceibe un deles do seu letargo
e pegue un chimpo
cara ós xulgados
onde repousará o soño dos xustos
ata que un funcionario,
talvez, un secretario
xudicial lle dea traslado,
unha vez subsanado
o defecto procesual oportuno
e abeire, por fin, no titular do xulgado
quen, deste xeito, desenleará
este procedimento ordinario
que, sen comelo nin bebelo,
quedóuseme atoado.
martes, 12 de noviembre de 2013
Poemario MIRAFONDOS (introspectiva)
(Introspectiva)
El lugar donde habita mis miedos
está plagado de recuerdos imborrables,
a veces, salpicado de notas urticantes
que brotan intermitentes en mis sueños.
Intento entenderlos, pero, luego,
me detengo en el umbral de la noche
y pienso
que no hay motivo suficiente,
que no cabe la congoja
ni el desconcierto,
porque las sombras, sólo son eso,
presencias extrañas
que enseguida se desvanecen
cuando al despuntar el alba
me despierto.
cuando al despuntar el alba
me despierto.
domingo, 10 de noviembre de 2013
Nocturno (poemario MIRAFONDOS)
(Nocturno)
Traspasando
a soleira das sete do serán,
un día do
mes de San Martiño desapracible
e chuviñoso, cae a noite
coma unha cortina de aceiro negro
espallando os
derradeiros ecos da vida,
a feble luz
das farolas palidece,
déixame un
vaso de auga
na mesa de
noite, perto do libro de poemas,
a canella e
a rúa mollada,
mañá,
quizais escampe, quizabes.
Hoxe foi un
día complicado cargado de boas novas,
a miña
primeira sentenza,
logo
direiche o que penso
cando entre,
paseniño, na habitación, ás atoutiñadas,
e che atope
mergullada nas túas lembranzas,
o libro,
coma unhas ás, caído no teu regazo
e o teu
ventre latexando con cadencia de adagio.
Miro, de
novo, a rúa intransitada
e só vexo
sombras esvaídas e ausentes,
pecho os
ollos, abro as mans,
exhalo
preguntas esgotadas,
escoito a
cuarta sinfonía de Brahms,
e protexido
dos meus propios medos,
sentindo a
calor do teu corpo,
bico os teus
beizos e susúroche ao oído
palabras
cómplices que só ti comprendes.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)