Eleccións europeas,
25 M
Non hai
forma. Somos reincidentes e tropezamos unha e outra vez contra a mesma pedra.
Unha enquisa aos cidadáns publicada recentemente di que: “xa sexas traballador,
parado, pensionista, crente, agnóstico ou ateo, sempre votamos e votaremos aos
mesmos partidos políticos nas eleccións, eu diría que en calquera dos comicios que
se celebren. Enganáronnos, mentíronnos, xogan con nós,
desvalorizaron os nosos salarios, prestacións, pensións, as nosas ilusións, e
aínda por riba sempre, seica, votaremos aos mesmos. O noso voto está
predeterminado e cautivo. Somos de piñón fixo e descoñecemos, polo tanto, que o
noso automóbil pode ter ata cinco ou seis marchas.
Agora que
estamos ás portas dunhas novas eleccións europeas, repetirán as mesmas
formacións políticas, alternándonse cíclicamente no tempo. Os mesmos slogans
publicitarios, os mesmos discursos, agás algún ca outro extemporáneo e oportunista
partido político que só fará confirmar a regla da excepcionalidade. E deste
xeito botaremos outros cinco anos máis coa mesma inercia e anestesia política.
Non somos conscientes das nosas propias forzas, das nosas posibilidades coma
votantes. A abstención será un factor determinante que só favorecerá aos mesmos
de sempre. Somos coma boias no mar sen amarras e a mercé do vento e as
correntes.
Non somos
quen de aprender as leccións que un tal Stéphane Hessel, un vello loitador
europeo e europeísta nos legou e que están recollidas nos seus libros indignádevos!
(indignez-vous!) e comprometédevos! (engagez-vous!). As súas ideas foron as
precursoras, segundo din, dalgúns movimentos cidadáns coma o do 15-M, tan apaixonante
e esperanzador ao principio, coma finalmente esvaeuse a fume de carozo.
