día y hora

martes, 28 de octubre de 2014

El spam de los políticos: la interminable corrupción

El spam de los políticos

¿Cómo voy a creerme en estos momentos, con la que está cayendo, lo que me digan o puedan prometer los políticos? Por mucho que intenten convencerme, cualquier mensaje que llegue a mis oídos, o a través de los medios de comunicación, lo consideraré como spam o mensaje basura, la misma que ellos han propiciado y esparcido por todas partes. Ni ellos mismos se creen las mentiras que predican encima de una tarima en cualquier mitin dominguero que se tercie. Cuentan con nuestra santa paciencia para perpetuarse en el poder, para protegerse mutuamente y beneficiar a sus adláteres a quienes untan periódicamente para silenciar esta corrupción que ha dejado de ser ya un sarampión para convertirse en una pandemia, en una gangrena podrida que está afectando a órganos vitales del sistema. ¡Qué fácil es mirar para otro lado cuando uno duerme todos los días entre sábanas limpias!

Más pronto que tarde también te afectará a ti, ciudadano, y a los tuyos, impregnando de moho el colchón donde intentas conciliar el sueño intermitente y lavar tu conciencia.

viernes, 24 de octubre de 2014

La perversión del sistema; publicado en el Faro de Vigo, 28 de Octubre de 2014

La perversión del sistema

Incapaces de gobernar este frágil barco a la deriva en que se ha convertido nuestra democracia, algunos intentan salvarse huyendo en pequeñas lanzaderas llevándose, a manos llenas, todo cuanto han podido. Otros, se lanzan por la borda con sus chalecos salvavidas dejando en su huída un reguero de corrupción, como la estela del barco que han abandonado. La inmensa mayoría, los indefensos y sin protección, seguimos la inercia de este buque sin gobierno que ahora hace aguas por todas partes, incapaces de reaccionar ante un derrotero incierto.

En esta singladura, algunos han perdido hasta la salud, y otros han caído definitivamente en el olvido abandonados a su suerte. Hemos depositado, con el voto, nuestra confianza con el deseo de participar, también, de los cantos de sirena de las bondades del sistema. Y a esa esperanza, como a un clavo ardiendo, nos hemos aferrado, algunos mirando para otro lado, dejando hacer, sufriendo en nuestras propias carnes la quemazón implacable de una corrupción implícita, como nuestro código del ADN, en nuestras vidas y en el sistema que entre todos hemos alimentado siguiendo, a ciegas, a algunos de nuestros “honorables políticos, ejemplares empresarios, eficaces gestores, camaradas sindicalistas”, ídolos de barro, mercenarios al fin y al cabo en que se han convertido, y que no han dudado en perturbar y corromper el sistema cometiendo las más execrables fechorías pensando sólo en sí mismos. Una gran estafa piramidal alimentada, después de 35 años, con las ilusiones de muchos, y propiciada por aquellos en los que habíamos depositado nuestra fe creyendo que nos conducirían a un puerto seguro. Cuanto engaño.

Pervertir: perturbar el orden o estado de las cosas.

miércoles, 15 de octubre de 2014

Mas y la Comunidad del anillo; publicado en el Faro de Vigo, 7-11-2014

Mas y la Comunidad del anillo

El proceso de referéndum, consulta, o como quieran calificarlo, que está previsto lleven a cabo los catalanes el próximo 9 de Noviembre, semeja   un episodio de la trilogía de “El señor de los anillos” del escritor Tolkien.
            A Artur Mas ( a la sazón, Frodo Bolsón) le fue encomendada la difícil misión de llevar Catalunya hacia la independencia. Para ello deberá soportar una pesada carga política, sufrir un sinfín de vicisitudes y eludir al gran ojo de Sauron que todo lo ve y controla, o lo que es lo mismo, el Tribunal Constitucional y, en definitiva, el Estado español que, según palabras del Sr. Mas, es el enemigo de todos los catalanes.
            En el tortuoso camino hacia la independencia le acompaña su amigo y socio de conveniencia, el sagaz Oriol Junqueras, y otros de la Comarca. La misión es llegar el próximo día 9N portando viva la llama de la independencia, lanzarla al Monte del Destino (bien pudiera ser el Montjuic) y esperar a que, finalmente, prenda en el corazón de todo el pueblo catalán y, de esta forma, completar la misión encomendada. Pero la comunidad del anillo, debido a las dificultades durante el proceso y a que algunos socios le han dicho al Sr. Mas: ¡suelta de una vez la llama que nos estamos quemando y basta ya de marear la perdiz!, poco a poco se va dividiendo hasta quedar aquél más solo que la una.
            Como quiera que llegar entero –políticamente, se entiende- va a ser una misión imposible, lo más probable es que el Sr. Mas se auto inmole políticamente antes del 9N y, en consecuencia, provoque un adelanto de los comicios, circunstancia que aprovechará el sagaz Junqueras para, con el permiso de las demás fuerzas políticas, ponerse al mando de la misión e intentarlo de nuevo algún día.

            La historia concluye partiendo el bueno de Frodo (Artur Mas) con su maestro, mentor y mago de las finanzas, el Sr. Gandalf ( a la sazón, el que dejó de ser hace poco “molt honorable”, el Sr. Pujol), quienes juntos harán su última singladura política, desapareciendo definitivamente entre la niebla en el Mare Nostrum de la indiferencia y el olvido. Fin de la historia.

lunes, 9 de junio de 2014

Preferentes e Subordinadas: final dun longo proceso: publicado no Faro de Vigo, o día 14 de Xuño do ano 2014

Preferentes e Subordinadas: final dun longo proceso

Os que adoitamos a traballar nos xulgados levando, entre outros asuntos, a defensa xurídica de persoas afectadas polo drama das Preferentes e Subordinadas temos a sensación de estar a presenciar o final dun proceso xudicial que, segundo datos estatísticos do poder xudicial –CGPJ-, estalle dando a razón sen paliativos aos clientes das antigas caixas de aforros galegas. Moitas propostas de acordos transaccionais ateigan estes días os despachos de procuradores e avogados, e os que non foron quenes de acudir á vía xudicial están recuperando pouco a pouco o que é de seu: os seus aforros, despois de preto de tres anos de incerteza. Esperemos que todos, dunha forma ou outra, recuperen axiña os seus cartos. Esto non sería posible, en primeiro lugar, sen a tenacidade de todos aqueles que estiveron, noite e día, pelexando nas Plataformas de afectados por recuperar os seus cartos; sin esa presenza constante na rúa, e tamén exemplar, seguramente o troco (canje) das súas accións efectuado en Xullo do ano pasado polo Fondo de Garantía de Depósitos, ingresándolles nas súas contas de aforro parte do que lles debían, non sería posible. En segundo lugar, á Xustiza que soubo dar en cada momento unha resposta axeitada ás demandas dos cidadáns.
            O resultado desta desfeita a nivel financiero non foi outra ca desnacionalización dun banco, que antes fora dúas caixas de aforros “made in Galicia”, comprado a precio de saldo por outro alén das nosas fronteiras, operación aritmética calificada por algún feiticeiro político como exemplar e rendible co resultado de +1 -9 = -8, é dicir, que por tan só mil millóns de euros o novo dono quedouse co premio gordo namentras todos nós aínda debemos pagar oito mil millóns máis, a meirande parte aos nosos acreedores e socios europeos polo rescate financieiro recibido: dos nosos petos furados, de onde van sacar os cartos senón? Canto lumbrera matemático hai neste mundo arre demo!
            A lección aprendida, finalmente, debería ser que ademais de coñecer un pouco o que son estes produtos financieiros tóxicos, coma as Preferentes e Subordinadas, e para qué serve uns test de conveniencia chamados MIFID, estaremos a partir de agora ollo á boia lendo con atención os contratos ou pedindo consello profesional antes de que nola volvan a meter dobrada e para non meter máis o zoco. E tamén que a forza da razón ten que prevalecer sempre sobre argumentos revirados e interesados.
            Estase cumprindo a máxima da Xustiza: "suum cuique tribuere", é dicir, dar a cada un o que é de seu, que formulara séculos atrás un xurista de Roma chamado Ulpiano. 
Noraboa a todas e a todos!

lunes, 2 de junio de 2014

"haikus" para Rosalía: pequena homenaxe a Rosalía de Castro

haikus   (do mar e da terra)

(pequena homenaxe a Rosalía de Castro)

Haiku é unha composición poética de orixe xaponés de tan só tres versos (de 5, 7 e 5 sílabas, sen rima principalmente). Cómpre destacar ao poeta Matsuo Bashoo (1644-1694) coma un dos seus representantes máis sobranceiros.
 Escritores e poetas contemporáneos como Julio Cortázar ou Mario Benedetti servíronse tamén desta sinxela forma de expresión poética.


I

A maina choiva
calma a sede na veiga
en Primavera

II

Aló no facho,
na noite acazapada,
todo é silencio

III

Ruxen os ventos
e o mar alporízase,
loito no ceo

IV

Linguas de terra
esvaran pola ría
de Pontevedra

V

Un mar de leiras
coma campos labrados
sonche as bateas

VI

Alén das illas,
un océano de vidas
de sufrimento

VII

Chora Galicia,
unha bágoa de orballo
pinga na terra

VIII

Non, nunca antes,
non digas nunca xamais,
nunca mo digas

IX

Poesía vital
nos versos de Rosalía
da terra e do mar

miércoles, 28 de mayo de 2014

O Poder dun Movemento: eleccións europeas, 25 M, publicado no Faro de Vigo, o día 11 de Xuño do 2014

O Poder dun movemento

Dixen nun artigo, antes das eleccións europeas, que o Movemento do 15 M esvaeceuse coma a brétema no verán, coma fume de carozo, dicía. Estaba equivocado. 
Milleiros de persoas desencantadas coma parias nesta xove democracia estéril, simplemente estaban agochadas, latentes, agardando a súa oportunidade electoral.
Podemos, este movemento cidadán que ven, seica, para quedar entre nós, e que acadou 5 escaños nos comicios europeos, sacudiu os alicerces de moitas conciencias baleiras e tordas. Rebentou coma unha presa debido á medra dun río caudaloso de xente indignada. É certo que este movemento surxiu coma unha fenda na nosa sociedade e medrou ao abeiro da crise económica, da corrupción e da desfeita de políticas equivocadas.
 Se algunha vez esta tenaz crise nos deixa, quedará na nosa conciencia un pouso agre de tristeza lembrando a todos aqueles que non foron quenes de acadar o final do túnel nin de ver agromar algún día os seus desexos de prosperidade.

Só fai falla que esta marea social non defraude aos seus simpatizantes e votantes. Ten que definir e canalizar a súa estrutura política, por exemplo. Aínda lle queda un longo e dificultoso camiño por percorrer, cheo de cambadelas por parte dalgúns partidos políticos esgotados e rancios que, sen disimular a súa envexa, tentarán atopar o seu talón de Aquiles para botarlle o seus meigallos.

lunes, 26 de mayo de 2014

Purga nas redes sociais; publicado no Faro de Vigo do vinte e nove de Maio do ano 2014

PURGA NAS REDES SOCIAIS

As redes sociais son quenes de transmitir de xeito instantáneo, a golpe dun “tweet”, toda clase de comentarios. Afoutados hainos en todas as partes, tamén nos medios de comunicación nos que algún xornalista, opinante ou contertulio, ao abeiro da súa liña editorial, son capaces de dicir as mesmas barbaridades, sutilmente disimuladas en canto ás formas se refire, comparables ás dalgúns “tuiteiros” que estes días están saíndo coma praga bíblica do seu mundo virtual para seren reprendidos públicamente coa intención de tentar perseguilos xudicialmente polos seus desafortunados comentarios.
            Partindo da inquebrantable liberdade de expresión, todos somos quenes de expresar a nosa opinión, rexeitando socialmente aquelas que só persiguen o insulto fácil e mais a calumnia. Outra cousa ben distinta é probar a intención delictiva deses “tuiteiros” se non é outra ca da ser una quentura virtual pasaxeira e inxustificable. Estamos a falar en termos xurídicos, naturalmente. Se lle facemos caso á proposta dalgún ministro do noso Goberno, faría falla empregar un número considerable de funcionarios públicos (corpos de seguridade do Estado, xuíces, etc) que non terán outra cousa mellor que facer, seica, que andar todo o día perseguindo por internet aos milleiros de “tuiteiros” que cada minuto envorcan nas redes sociais as súas mensaxes. Se todo aquel que larga algunha barbaridade nas redes sociais non pretende acadar outra cousa que a complicidade das súas propias mesquindades, só podemos convidar aos seus “followers” para que censuren sen paliativos as súas mensaxes.

            Sempre debemos expresar a nosa opinión dun xeito responsable e comprometido, non dicindo calquera barbaridade que se nos ocorra. Na soidade virtual do noso iPad ou móbil tamén podemos expresar a mellor das nosas intencións.