día y hora

viernes, 5 de abril de 2013

Pintor Laxeiro, beirarrúa perigosa, publicado no Faro de Vigo, 9-04-2013


Pintor Laxeiro, beirarrúa perigosa


Este pequeno treito -pola banda esquerda- que vai dende a rúa Regueiro ata a esquina da rúa Gerona, onde a diario pasamos, amén doutras persoas, nenas e nenos, estudantes do colexio Miralba, tamén coñecido coma Xeusitinas, acompañados ou non das súas nais, pais, avós e demais familia, semella un campo de guerra minado e, polo tanto, é unha zona de alto risco.

Ademais de estreita -ou pasas ti ou paso eu-, atopamos unha morea de lousas esnaquizadas e levantadas que, con pouco que lle des coa punta do zapato, poden brincar e mesmo deixarche un ollo mazado. Abofé, non hai unha lousa sa, deica o punto que, debido ao estado lamentable da beirarrúa do afamado pintor, os sufridos comerciantes da zona xa teñen unha caixa de urxencias ad hoc nas súas portas para sandar as feridas nos nocellos, os escorbaduras ou caídas de peóns que se producen a miudo. Non é que queira ser retranqueiro de mais, pero semella que o noso Concello trata mellor ao Pintor Colmeiro, que da nome tamén a una rúa próxima, que ao noso egrexio e benquerido Laxeiro.

Polo tanto, solicito ao Sr. Alcalde que, polo ben das persoas que pasamos a diario por ese cachiño esquecido da man do noso Señor, e tamén do noso Concello, amañen ou humanicen a devandita beirarrúa dunha vez por todas; por pedir, pregaría tamén que continuasen arranxando ata a rúa Camelias, pero coido que entón fundiríamos as depauperadas arcas municipais. Moi agradecido.

Nota: Será casualidade, intermediación Diviña ou efecto do fenómeno da física cuántica, acción-reacción (se un é agnóstico), o feito é que no día de hoxe (11 de abril) unha cuadrilla de obreiros comezaron a amañar a beirarrúa. Será só un remendo? Parabén ao noso Concello.
Loado sexa o noso Señor!

lunes, 1 de abril de 2013

PARAUGAS DESFEITOS


PARAUGAS DESFEITOS 

A piques de rematar este furibundo e interminable inverno comprobamos, ao redor dos colectores do lixo ou dentro das papeleiras das nosas vilas e aldeas, coma xoguetes esfarrapados, unha morea de paraugas, ou o que queda deles. É unha sinal e un presaxio, ao mesmo tempo, da dureza librada no campo de batalla e das graves feridas inflixidas que non lles van permitir acadar nin aturar un inverno mais.

            Eu, por comparar, comparo, só no seu xeito, un paraugas inerte cunha árbore chea de vida, onde o mango de aquél ven a ser o tronco, as baleas –as que aínda quedan- representan as pólas, e a tea impermeable semella as follas que xuntas conforman a copa, chegando a cubrir por enteiro a súa figura.

            Comeza, pois, unha nova primaveira, onde aparecen por todas partes paraugas desfeitos, coma árbores derrubadas polo forte vento do Sur, deixando na nosa memoria lembranzas daqueles que o perderon case que todo: o seu traballo, os seus aforros e ata mesmo a saúde.

            Coma acontence coa nosa natureza máis sabia, esa árbore caída pode ser, quizais, a semente dunha nova vida; pero os paraugas vencidos e revirados polo vento só pódense arranxar no mundo da fantasía.

viernes, 29 de marzo de 2013

Estar a la sopa boba


ESTAR A LA SOPA BOBA 

Esta locución, en sus orígenes, se usaba para indicar el bodrio que componían las sobras  de la comida de los conventos y que, por caridad, se repartía a los pobres que acudían a sus puertas. También se aplica para todas aquellas personas que viven a costa de los demás, por lo que me permito utilizarla en este artículo para decir que en este país, al parecer, los únicos que trabajan de verdad en favor del buen funcionamiento de los servicios públicos, entre otros colectivos no menos importantes, y sin importarles los festivos ni la semana de Pasión, son algunas juezas y algunos jueces –no menciono nombres y apellidos, por todos conocidos-. A saber: la tenaz jueza de los ERES que, pese a las zancadillas, ella va a lo suyo, que no es otra que averiguar el supuesto entramado de sobornos, cohechos y demás cuchipandas habidas durante más de una década y que van desde el jeta del chófer, del caradura de un exsindicalista hasta llegar a la cúspide del poder en la Junta de Andalucía; el tesón del juez del caso Bárcenas y su conexión con la trama Gürtel en la presunta financiación del partido Popular; finalizando por el insobornable juez del caso Nóos que con su bonhomía y buen hacer está finalizando la instrucción de un turbio asunto que salpica, nada más y nada menos, que a la mismísima Casa Real. Hay muchos más ejemplos pero, por ceñirme a los más conocidos últimamente y por el espacio asignado en esta sección, no me queda otra.

            Por la contra, la clase política, tanto de izquierdas como de derechas, incluidos los de medio centro, parece que viven en su castillo de naipes, indolentes al sufrimiento de sus súbditos y comiendo de la sopa boba de nuestros impuestos.

 Me he despachado a gusto, lo necesitaba.

jueves, 28 de marzo de 2013

QUITARSE LA VIDA NO ES UN ACTO DE COBARDÍA, publicado en el Faro de Vigo, 6-04-2013


QUITARSE LA VIDA NO ES UN ACTO DE COBARDÍA

Nada más lejos de mi intención dar lecciones, ni morales ni éticas, a nadie; pero al leer la carta del Sr. José Núñez López publicada el pasado día 24 en la sección “cartas al Director” de  Atlántico Diario, no puedo por menos que hacer las siguientes consideraciones.
            El Sr. José Núñez confunde, a mi  juicio y sin mala fe, las churras con las merinas y manifiesta que “quitarse de en medio” por sufrir el drama de un desahucio, por ejemplo, o por haber asesinado a tu pareja, son  actos de cobardía, equiparando una circunstancia con la otra. Nada tiene que ver la situación de una persona que en un momento dado, quizás sumado a otras circunstancias personales, adopta una decisión personal que cabría calificarla como la más arriesgada de su vida (como dice Rosalía de Castro en el poema vaguedades: “a desgracia traidora que ven, e que nunca se sabe ónde ven”; y añadiría: “un golpe de mar, un latexo ferido e traizoeiro”), con la de aquella persona que, después de hacer en vida las de Caín a su pareja, primero y cobardemente sesga su vida y luego se quita de en medio.
            En el primer caso, como en otros muchos, la persona que adopta esta decisión –la más arriesgada de su vida, sin duda- puede que haya sufrido previamente un calvario personal debido, por ejemplo, a una larga y penosa enfermedad y lo que menos desea es desgraciar para siempre a los suyos pretendiendo, en su mente confusa, aliviar su pesada carga y no ser el problema ni un problema para nadie.
            Me quedo con lo que dice Jorge Luis Borges en su libro “Borges oral” cuando dice que: “más allá de nuestra muerte corporal queda nuestra memoria, en la memoria que uno deja en los otros”; en los momentos felices vividos y que a pesar de las circunstancias y del paso inexorable del tiempo, como una huella indeleble,  jamás se podrán borrar.

Nota: Este artículo fue enviado en su día a la sección Cartas al Director del periódico Atlantico Diario en respuesta al publicado por el Sr. José Núñez que se titulaba "Quitarse la vida es un acto de cobardía"; por el motivo que sea este Diario no tuvo a bien publicarme mi artículo, por lo que no tuve más remedio que hacerlo en el Faro de Vigo, a quien le doy las más sinceras gracias.

viernes, 22 de marzo de 2013

HABEMUS "QUITA", publicado no Faro de Vigo, 26-03-2013, El Correo Gallego, 27-03-2013


HABEMUS QUITA

Que me quitan o qué?
 Se non fora porque os que sofren dende hai tempo o corralito das preferentes e subordinadas non están para moitas lerias poderiase facer mesmo un artigo ben xeitoso. Pero non, as sospeitas e o runrún convertíronse definitivamente en traxedia para moitas familias dende que o FROB comunicara, coma o fai o cardenal protodiácomo na elección do novo Pontífice, os recortes ou descontos, coma adoitan dicir eufemísticamente, para aqueles aforradores que tiveron a feliz idea no seu día de subscribir participacions preferentes e subordinadas, estas últimas sexan perpetuas ou con vencemento, e que van a perder o seu capital entre o 43 e o 41% (clientes de NGB). Ata algún coitado dirá aquelo de: menos é nada!
            Digo eu: se a un lle quitan os seus cartos, a quén llos van a dar? Agás que nos queiran facer crer que os aforros de toda unha vida de Pepe, o irmán de Berta, esvaéronse coma a brétema no verán.
            Todos podemos, de cando en vez, cometer algún erro ca outro, e polo tanto romper un e ata dous pratos, pero o que acontece neste asunto –o das preferentes e subordinadas- e que alguén ou algúns  esnaquizaron o enxoval e a vaixela enteiriña herdada con tanto agarimo dos nosos avós, con tazas de café de Santa Clara incluidas. Algúns políticos, economistas e financieiros, para quentar aínda máis o inferno, seguen a pensar que a culpa é dos propios aforradores que, seica, parvearon cos xuros astronómicos que ían apañar namentras os outros pecaban teimudamente contra o décimo mandamento do noso Señor.
E agora qué?

sábado, 9 de marzo de 2013

Cajas de Ahorros, luces y sombras


CAJAS DE AHORROS, luces y sombras

He leído con interés la carta del Sr. Manuel Gómez publicada el pasado 7 de marzo en las páginas de opinión del Faro de Vigo y es muy probable que lo que voy a decir a continuación no sea del agrado de algunos lectores, sobretodo de aquellos considerados “Gayosistas”, si me permiten la expresión.

 Sin entrar en otras consideraciones, no es ninguna obviedad afirmar que las Cajas de Ahorros y Montes de Piedad en su origen tuvieron una función social muy importante; eran las depositarias del ahorro familiar y de las Pymes principalmente; con una extensión limitada a su territorio, y que pronto sucumbieron a los "cantos de sirena" del sistema financiero más especulativo. Se creó y consolidó en sus estructuras una clase de personas con intereses e influencias económicas y políticas muy "singulares", que hacían de estas Instituciones de crédito su feudo particular. Los consejeros obtenían muchas veces, por el mero hecho de serlo, créditos ventajosos, dietas económicas nada desdeñables por asistir a los consejos y, en este círculo endogámico, aprobaban emolumentos, indemnizaciones, planes de pensiones, o seguros de vida para sus miembros, a la par que adquirían unos privilegios con escaso control por parte de los órganos reguladores, y que el resto de los depositantes y ciudadanos en general nunca podían alcanzar y menos aún entender. En este punto también es difícil explicar el papel que han jugado, como convidados de piedra, los sindicatos por medio de sus representantes, en tanto que empleados, en los Consejos de Administración.

El Sr. Gómez, cargo relevante en la extinta Caixavigo, supongo, aunque no lo menciona expresamente, hace un breve repaso y alabanza, al mismo tiempo, de las “luces” de su añorada Caixavigo en cuanto a la importancia que esta entidad financiera ha tenido no solo en la ciudad de Vigo y que, a estas alturas, nadie puede negar: obra social, colegio Universitario, colegio Hogar, apoyo decidido al sector pesquero en momentos difíciles (especialmente al extractivo), etc. Lo mismo dirían, me imagino, los exdirectivos, tanto de Caixaourense como Caixapontevedra de sus logros –que también los hubo-, no por más pequeños, menos importantes, en sus respectivos territorios naturales de influencia. Debido al empeño del que fuera presidente de la Xunta de Galicia, Sr. Manuel Fraga, se invitó a estas Cajas de ahorros a forzar una unión desigual, con fórceps incluido, con la Caja dominante, en aquel entonces Caixavigo, aprobando y sellando en marzo de 1999 el protocolo de fusión de las cajas de ahorros del sur de Galicia, alumbrando, en dos velocidades, una nueva entidad, Caixanova. Más tarde todo se precipitó, no ya en una nueva fusión sino en la más absoluta de las confusiones con la incorporación de Caixagalicia como compañera de viaje en una singladura sin sentido y que algunos mal pensados han expresado con el siguiente dicho: “se juntó el hambre con las ganas de comer”. Después vendría el escándalo de las indemnizaciones millonarias de algunos exdirectivos y de las preferentes, unido a la lamentable, por improductiva e innecesaria, comparecencia del Sr. Julio Fernández Gayoso en la comisión de economía y competitividad del Congreso de los Diputados dejando, tanto a los señores congresistas como a  la ciudadanía en general, con un palmo de narices y cautivos de una información que despejaría, sin duda ninguna, algunas de las incógnitas más sabrosas de la última fusión.

 Por cierto, en las participaciones preferentes y obligaciones subordinadas, aunque Usted, Sr. Gómez, descarte la intencionalidad, no deben opinar lo mismo tanto el Fiscal General del Estado como la Fiscalía Superior de Galicia que tienen fundadas sospechas de que ha habido algo más que la simple suscripción de unos complejos productos financieros y que sólo en Galicia tienen atrapados sus ahorros 100.000 personas con  nombres y apellidos, de los cuales 43.000, con un capital cercano a los mil millones de euros, corresponden a las extintas cajas de ahorros gallegas, donde muchos de los afectados están aguardando a día de hoy una solución a su drama personal.

            Hoy, Novagalicia Banco, heredera de las anteriores Cajas de Ahorros, incluida Caixavigo, al igual que sucede con las herencias, es responsable de todas las cargas de la herencia recibida, tanto de sus “luces” como también de sus “sombras” y que, para bien o para mal, ninguno debemos olvidar.

viernes, 1 de marzo de 2013

El "besugo" del Sr. Bárcenas

Es que últimamente las cosas que se van conociendo de este buen señor es para hacer un culebrón, no me digan...........


EL BESUGO DEL Sr. BÁRCENAS

No es que el extesorero y exempleado privilegiado del partido Popular, ahora rebotado, se parezca a este pez teleósteo, que puede que también, porque lo que es la segunda acepción del diccionario: persona torpe o necia, no creo en absoluto que lo sea, sobretodo conociendo sus tejemanejes y como se desenvuelve –como pez en el agua- con el dinero, con sobres o con los dos al mismo tiempo. Es que, además, ahora conocemos que trabajó en su día también como marchante de arte vendiendo algunos cuadros, como uno del siglo XVIII de un tal Bartolomé Montalvo que representa a un besugo colgado de un cordel y también de las paredes de la prestigiosa pinacoteca del museo de El Prado en Madrid.
¡ Hay que ver este pez gordo  lo que es capaz de hacer por amor al arte!. Me río yo de los peces de colores.