día y hora

viernes, 18 de octubre de 2013

CITA PREVIA (publicado no Faro de Vigo, 24 de Outono de 2013)


CITA PREVIA 

Cáseque todo nesta vida redúcese a una absurda e indolente cita previa. Comprobeino días atrás cando tiven que acudir á Seguridade Social –I.N.S.S.- na procura dun trámite burocrático, aparentemente, sinxelo.
            Boas –díxenlle ó garda de seguridade da porta- veño a que me poñan un selo neste escrito. Ten cita previa?, preguntoume. Pois claro home, teño, hoxe non se poder facer nada sen ela, contesteille retranqueiramente. Colla un número e agarde a súa quenda! Pero teño xa cita previa para as 11 hs e son menos cinco!  Botoume unha ollada de resonancia magnética. Ao final saquei, coma quen vai a chacinaría, o número 23 –no luminoso aínda escintilaba o 9-. Sinto, pero naquel intre doume un apretón inexcusable. Perdoe, ónde está o baño?  Ten cita previa?  Non me diga que tamén fai falla… Faga o favor, colla número. Nun chiscar de ollos, sin saber cómo foi, o letreiro de marras bulía coma unha centella e púxose, de súpeto, no número 24.
            Mirei ó garda. Miroume cun aceno de emoticono burleiro, como dicindo de boca para fóra: hoxe ata para mexar hai que pedir cita previa, non sí?
            Eu, por non ser menos, díxenlle en latín: credo quia absurdum!
            Por suposto tiven que coller, de novo, outra CITA PREVIA.

lunes, 30 de septiembre de 2013

¡Apaga y vámonos! (publicado en el Faro de Vigo y en el Correo Gallego, 2 de octubre 2013)

¡Apaga y vámonos!

Ya he perdido la cuenta de cuántas veces en los últimos tiempos nuestro Gobierno ha permitido el injusto y escandaloso incremento del recibo de la luz en beneficio de las compañías eléctricas.
            En previsión de  lo inevitable, un servidor (sufridor energético, en este caso) ha modificado sus hábitos de consumo sustituyendo, por ejemplo, las bombillas por velas. He vendido en el cash converter la televisión (total, para lo que hay que ver), la nevera y el equipo de música. Evito ducharme en casa. Ahora utilizo la piscina municipal (los aseos, se entiende). Para la ropa sucia aplico la fórmula de la abuela: jabón lagarto y agua del grifo (poca); y para planchar uso otra que hizo popular a un modisto gallego: la arruga.
            Pero, a pesar de todas estas técnicas de supervivencia y primeros auxilios, no he conseguido reducir significativamente el importe del recibo de la luz que incluye, además del IVA, otros impuestos energéticos que, dicho sea de paso, no arrojan luz, precisamente, a la hora de entender la factura de marras, convirtiendo, de esta forma, lo mínimo, es decir, el W en lo máximo, o sea, en el KWh.
            Al parecer, la intención de nuestro Gobierno (y el de las eléctricas) es que vivamos en el ostracismo lumínico y retrocedamos a las cavernas, de donde saldremos, más tarde que pronto y con un poco de suerte, después de que hayamos entendido convenientemente lo que un tal Platón intentó, hace ya unos cuantos siglos, explicar con su famosa parábola de “el mito de la caverna”. 

sábado, 28 de septiembre de 2013

Nada que decir........


Nada que decir…. 

A menudo uno piensa que todo está dicho, que todo está escrito, que nadie te lee o te escucha. Es entonces cuando cunde el desánimo y llega el abatimiento. Como dijo un día el poeta Gerardo Diego: “Voy a romper la pluma. Ya no la necesito/Lo que mi alma siente yo no lo sé decir/Persigo la palabra y sólo encuentro un grito roto, inarticulado que nadie quiere oír”.

A veces uno cree que no merece la pena escribir, luchar, insistir, persiguiendo causas imposibles, tropezando una y otra vez con ese muro infranqueable y desesperante en que se ha convertido el mundo que nos ha tocado vivir; el día a día agonizante. Pero, de repente, uno se acuerda de todas aquellas personas que lo han perdido todo y que se encuentran en las antípodas de tus posibilidades, pero que conservan todavía la esperanza de que, algún día, su situación mejore. Sólo cada uno de nosotros, con la palabra, con un artículo de opinión- de denuncia-; con un gesto, con una mirada, pero, principalmente, con el compromiso participativo, podemos asir el timón y tratar de enderezar el rumbo de nuestras propias vidas. No enmudeciendo el verbo, escondiendo la pluma o ahogando nuestra memoria.

Hay personas a las que ayudar, causas por las que luchar. No es cierto que no haya nada que decir. Nos queda mucho, todavía, por hacer.

miércoles, 18 de septiembre de 2013

O Mar, na obra poética de Rosalía de Castro

A nosa poetisa máis universal, Rosalía Castro de Murguía, finou en Padrón o 15 de Xullo do ano 1885.
Augusto Cortina decía, no seu "estudio y selección" da obra poética da nosa afamada poetisa con data enero-marzo de 1929: "El último deseo, expresado a su hija Alejandra, fue  Abre esa ventana, que quiero ver el mar. ¡El Mar! Desde la casa de Padrón no se ve el mar; pero el alma de Rosalía sentíase arrullada por aquel genio tutelar de Galicia, el maravilloso mar de donde la vida fluye a esa nórdica tierra de ensueño, el inmenso mar que arrastra en doloroso éxodo a los emigrantes".
          Rosalía, na súa obra poética en castelán, "En las Orillas del Sar" (1884), quizais a menos coñecida, fala do Mar neste fermoso poema,

Del mar azul las transparentes olas
mientras blandas murmuran
sobre la arena, hasta mis pies rodando,
tentadoras me besan y me buscan.
Inquietas lamen de mi planta el borde,
lánzanme airosas su nevada espuma,
y pienso que me llaman, que me atraen
hacia sus alas húmedas.
 Más cuando ansiosa quiero
seguirlas por la líquida llanura,
se hunde mi pie en la linfa transparente
y ellas de mí se burlan.
Y huyen, abandonándome en la playa
a la terrena, inacabable lucha,
como en las tristes playas de la vida
me abandonó inconstante la fortuna.


   

lunes, 19 de agosto de 2013

OCTOPUS (adicado a este becho tan saboroso das nosas rías)- Poesía

OCTO-POLBO
(octopus vulgaris lamarck 1798)
                                                       (nome científico)

Octopus, octópodo, octo- Polbo;
Oito tentáculos = oito pés; octo-Polbo;
Mimético; todo cabeza = cabezudo.
Come nécoras/espanta calamares.
Celme das festas gastronómicas;
Túzaro becho mariño;
Nabilleiro das nasas;
O rei da tinta da china a chorros;
Propulsor das profundidades da ría;
Krake mitolóxico dos mariñeiros;

Polbo de Beluso, polbo de Ermelo, polbo de Bueu,
Polbo de Cela, polbo- da- Ría,
Polbo dos pobos, de tódolos polbos do mundo,
Polbo da illa de Ons;
Polbo á feira; Polbo en caldeirada,
Tosta de polbo, empanada de polbo (de millo corvo).

Collo o mirafondos,
meto o meu brazo no mar,
e apégase, deseguido, un tentáculo viscoso;
tira de min ás profundidades
e non son quen de impedilo.
Polbo mergullador;
Pequeno cíclope desconfiado e solitario.
Excelso produto culinario, ás veces
profanado: polbo gratinado!, polbo frito!,
(outro polbo é posible).

Menú-do-Polbo fragmentado
en cen cachos cortados con tesoiras habilodosas
para seren despois aguilleados
por escarvadentes de piñeiro.
Polbos dos Deuses mitolóxicos;
O meu Polbo; o meu Pobo.


jueves, 1 de agosto de 2013

Rosalía de Castro y Luis de Góngora: una comunión poética

Aunque separados por tres siglos de historia, y por algunas cosas más, quisiera unir al poeta cordobés del siglo de oro español, coetáneo de Cervantes, Lope de Vega y Quevedo y autor, entre otras, de Polifemo y Soledades, con nuestra poetisa más insigne, Rosalía de Castro, autora de Cantares Gallegos, Follas Novas o En las Orillas del Sar. Lo hago, en el caso de Luis de Góngora, con un hermoso soneto; y, en el de Rosalía de Castro, con unos versos (en castellano) recogidos en su obra "En las Orillas del Sar",

              A Una Rosa                                                                            57
                                                                                                 
Ayer naciste, y morirás mañana.                                            Era apacible el día
Para tan breve ser, ¿quién te dio vida?                                   y templado el ambiente,
¿Para vivir tan poco estás lucida,                                           y llovía, llovía,
y para no ser nada estás lozana?                                             callada y mansamente;
                                 
Si te engañó su hermosura vana,                                            y mientras silenciosa
bien presto la verás desvanecida,                                           lloraba yo y gemía,
porque en tu hermosura está escondida                                  mi niño, tierna rosa,
la ocasión de morir muerte temprana.                                    durmiendo se moría. 
                                                                                                          (Rosalía de Castro)
Cuando te corte la robusta mano,                                                             fragmento
ley de la agricultura permitida,
grosero aliento acabará tu suerte.
 
No salgas, que te aguarda algún tirano;
dilata tu nacer para tu vida,
que anticipas tu ser para tu muerte.
                 (Luis de Góngora)

lunes, 29 de julio de 2013

Homenaxe poética ás vítimas do tren en Angrois

Esta non pretende ser máis ca unha sentida homenaxe poética ás vítimas do tráxico accidente de tren en Angrois, perto de Santiago de Compostela.
......Para que a palabra deixe paso ao silencio respectuoso o verdadeiro, nada mellor que expresar a dor ferida con estes versos do poeta Gerardo Diego (1896-1987):

Callar, callar. No callo porque quiero,
callo porque la pena se me impone,
para que la palabra no destrone
mi más hondo silencio verdadero.

Do poema "Callar". (Gerardo Diego, poeta)