día y hora

miércoles, 4 de diciembre de 2013

Poemario "Mirafondos", poesía

Hoy, por fin, rendí cuentas con mi pasado.

Una ola extrema engulló mi cuerpo,
caminé suspendido de una fina cuerda
y apoyé mis brazos en una tormenta
   de verano,
sentí el frío del miedo,
fue entonces, sobre el pavimento mojado,
cuando ¡dioses planetarios!,
me encontré con mi propia sombra
y me vi a mi mismo, reflejado;
cerré los ojos.

El tiempo se detuvo, y al cabo
de unos cuantos años,
oblicuo el cielo raso, me topé,
de nuevo, con mi propia umbría.

No la reconocí, y ella
se alejó de mi vida
con aire contrariado.


lunes, 2 de diciembre de 2013

Poemario "Mirafondos", poema adicado a unha Rosa

Onte non che puxen flores,
                                               síntoo;
aquelas rosas vermellas que
con tanto agarimo
embelecías o floreiro azul,
preto do peitoril da ventá;

dende aí mirabas o mar e tamén
a illa pendurada
na liña do horizonte que tanto
che engaiolaba;

o frío de Decembro,
inqueda nostalxia,
borrou o teu sorriso,
rosa vermella
 para sempre,
e quedou murcha,
rosa roseira,
a miña Rosa;

onte non fun quen
de poñerche flores,
                                               síntoo
de veras con toda
a miña alma.


domingo, 1 de diciembre de 2013

Poemario "Mirafondos", prosa poética.

                                                                                         (página de sucesos)

El vehículo hizo un extraño
y Piñeiro perdió el control 
de su Mercedes clase D,
                                     empotrándose
contra un viejo roble centenario
en el kilómetro cuarenta y tres 
de la carretera nacional N-550,
cerca de Padrón, en dirección a Santiago
de Compostela, donde se dirigía, 
desde Pontevedra, a la notaría 
del Sr. Sousa para realizar unas gestiones
acerca de la herencia familiar.

Un aparatoso accidente que, 
                                     afortunadamente,
no revistió daños
personales graves; 
sólo una secuela en el pulmón izquierdo
debido al aplastamiento contra el volante
que le produjo inicialmente
una pleuresía, y después, 
una pleurodinia recurrente
que le provocaba, de vez en cuando, fatiga.

Eso sí, el coche quedó para chatarra: 
siniestro total; un amasijo de hierros
                                     retorcidos
y un puzle desordenado de plásticos
y vidrios rotos esparcidos
por todas partes.


jueves, 28 de noviembre de 2013

Poemario "Mirafondos", poesía cotidiana (sin título)

                                                               (poesía cotidiana)

Un nuevo día se deslizaba 
por la persiana de mi habitación
y yo, lobo deshabitado,
me disponía a emprender
el cotidiano guión
de un argumento inacabado.

La noche había transcurrido
entre sobresaltos ensoñados,
desde el cuarto de baño, una voz
de reproche me espetó:
"tu ronquido me atravesó las entrañas";

la indiferencia se hizo palpable
y yo, lobo estepario, me volví invisible
envolviendo mi torpeza
entre sonidos apagados,
no es culpa tuya, ojos claros,
alcánzame la cafetera
voy preparando el desayuno,
luego te llamo,
la radio emitía una voz
metálica y la cuña publicitaria
repetía sus propias mentiras:
"acariciamos el veintiséis por ciento
de la tasa de paro",
el café te salió un poco aguado,

segundo reproche, cogí el abrigo,
abrí la puerta
y el frío invierno penetró
en mi cara como
una ola agrietada,
 y yo, lobo solitario,
desaparecí hasta perderme
en la aterida penumbra de mi barrio.

martes, 26 de noviembre de 2013

Poemario "Mirafondos", poesía

                                                                  (lento)
                                                         
Ayer pude escuchar
el silencio de tus palabras
y en tu mirada aprecié
el nácar apagado de esos ojos negros,
fruta madura sin brillo derramada.

Debimos alimentar nuestros sueños,
acariciando el delicado cristal
donde apurábamos, con pasión,
la última tregua,
hasta que el amanecer
nos sorprendía envueltos
en una espesa niebla.

viernes, 22 de noviembre de 2013

E= mc2

E=mc2

Vou tentar explicar, revirando á mantenta e co permiso do egrexio científico Sr. Einstein, a súa coñecida, dabondo, fórmula da teoría da relatividade: E= mc2.
 Non vou falar da antimateria, nin da enerxía, nin da masa e a velocidade da luz, non. Vou aplicar, ó meu xeito, a devandita fórmula coma axioma para demostrar científicamente o que no Estado español e, daquela na nosa Terra, está a acontecer cos asuntos que máis nos desacougan.
            En primeiro lugar, se falamos da clase política, resulta que estamos afeitos á mediocridade e á corrupción, indicando a fórmula de marras que, exponecialmente, os nosos gobernantes fan do seu cu un pandeiro con todos nós.
            Por non falar do que acontece no eido da cultura. A ver quen é o afoutado que pretende ir ao cine, ó teatro ou entrar nunha sala de concertos, despois da subida do IVE ó 21%. Polo tanto, o resultado non pode ser outro que menos cultura.
            No emprego, tampouco estamos para moitas gaitas. Cunha taxa de desemprego do 26%, e despois da derradeira reforma laboral que deu á doután a milleiros de despedimentos, eres, rebaixa salarial, etc, temos como resultado máis conflitos, menos contratación e menos consumo nas familias.
            Rematamos cun asunto que eu coido dos máis importantes porque afecta á calidade de vida de todos nós: o medio ambiente. A polémica sentenza do caso Prestige e as súas consecuencias non deixa lugar a dúbidas: máis contaminación.

            Se hai alguén que sexa capaz de refutar o meu particular axioma que mo diga, por favor.


domingo, 17 de noviembre de 2013

Poemario Mirafondos. Sin resentimiento, poema

(sin resentimiento)

Con el tiempo, te irás dando cuenta
que no vale de nada tu orgullo
que corre por dentro y por fuera,
que navega en mares inciertos,
que te ahoga y me desespera;

te crees la dueña del mundo,
y te corroe tanta soberbia
que vas vertiendo como lava
en los surcos de tus venas.

Un buen día desaparecerás de mi vida
como un barco en la mar, sin estela,
se habrá, entonces, apagado tu ira, tu orgullo,
el eco de tu voz en la niebla;

una ola sin escamas borrará tu sonrisa,
las huellas de tus pies en la arena;
y cuando te vuelvas invisible
te preguntarás: ¿ha merecido la pena?,

No me esperes esta noche, por favor
deja entornada la puerta....