día y hora

miércoles, 26 de marzo de 2014

HAIKUS, (a vinte mil pés de altura)

          
            I

Veas azuis regan a terra,
nubes, coma illas penduras,
salpican o ceo. 

                              II
Tiras irregulares de pel curtida,
campos estériles de verde apagado
esténdense polo manto telúrico.

                                       III
E por fin, no horizonte, o Sur,
a costa, e o sol dourando
a epidermis deste Mare Nostrum.

                             IV
De volta á casa, un océano de nubes,
como un salgar infinito
cubre o firmamento.






martes, 11 de marzo de 2014

Leopoldo Panero: La lucidez de un poeta maldito

Quizais este poeta transgresor, atormentado e autodestructivo, cando escribiu estes versos libres, incluido no seu poemario "Last River Together" (1980) estaba pensando no seu propio epitafio:

DEDICATORIA

Más allá de donde
aún se esconde la vida, queda
un reino, queda cultivar
como un rey su agonía,
hacer florecer como un reino
la sucia flor de la agonía:
yo que todo lo prostituí, aún puedo
prostituir mi muerte y hacer
de mi cadáver el último poema.

(Leopoldo Panero, poeta (Madrid 1948-Las Palmas 2014)

domingo, 23 de febrero de 2014

Antonio Machado, poeta: "...del último viaje"

No cabodano da súa morte, estos versos tan sentidos:

"...pero mi verso brota de manantial sereno...
Y cuando llegue el día del último viaje, y esté al
partir la nave que nunca ha de tornar,
me encontraréis a bordo ligero de equipaje, casi desnudo,
como los hijos de la mar"

(Antonio Machado, Sevilla 1875, Colliure, 1939)

sábado, 22 de febrero de 2014

Homenaxe a José Emilio Pacheco, poeta

Para un poeta, a mellor homenaxe é citar os seus propios versos. Velaquí un deles,

Meditación del Autobiógrafo

¿Con cuál ficción me quedo para no ver lo que soy?
¿Qué otra mentira invento para justificar mi vacío?

No importan los testigos ni sus reproches:
La falsificación de mi pasado
Me saldrá tan absurda que acabaré por creérmela.
(José Emilio Pacheco, poeta)
Cidade de México, 1939-2014

Julián Schabel, pintor neoexpresionista e director de cine estadounidense de orixe  xudeu

domingo, 16 de febrero de 2014

O "papel" dos nosos Xornais; publicado no Faro de Vigo, 23 de abril do ano 2014

O “PAPEL” DOS NOSOS XORNAIS

Pasou xa algún tempo dende que un teutón de toda a vida como foi Johannes Gutenberg, aló polo século XV, déralle un pulo definitivo á imprenta, invento comparado nos fitos da humanidade coa chegada da informática e mais internet. Dende aquela o papel, incluído o dos nosos xornais, non se discute: difusores da información e do coñecemento; compañeiro inseparable dos nosos parroquianos cando lle botan unha ollada ás novas lutuosas e á previsión do tempo e tamén, de esguello outros, á sección libidinosa de anuncios por palabras ou tamén chamada “breves” onde, entre outras, algúns anunciantes mesmo ofrecen ensinanzas completas doutras linguas coma o grego ou o francés.
            Coma min, ben sei que hai algún que outro romántico seareiro do papel dos nosos xornais. Ademais, non ten efectos secundarios; todo son vantaxes: non consume enerxía eléctrica, podes levalo debaixo do sobrazo, empaquetar o bocadillo, etc. E aínda por riba, hai vida despois da súa lectura, quero dicir que tamén ten outras “utilidades”; e para rematar: non lle facemos mal ao medio ambiente, porque é biodegradable.

            Por todo isto, eu, dende esta curta sección de opinión –de papel-, deste xornal desexo que a UNESCO proclame a candidatura do papel dos nosos xornais coma “ben tanxible” da humanidade, e coma dixo un día o máis grande fabulador que tivo Galicia, D. Alvaro Cunqueiro: Que dure mil primaveras máis!

sábado, 15 de febrero de 2014

Poemario "Mirafondos": poesía cotidiana

Lumbalgia (poesía cotidiana)


El día empezaba a resbalar sobre mi frente
mientras los ecos fragmentados de la noche
se iban debilitando,
acuérdate que a las once
tienes cita con el médico,
no me entretengas ahora,
que no puedo doblar la espalda
para atarme los zapatos,
antes todavía podía llegar hasta el suelo,
el borboteo de la cafetera
llegó hasta mis oídos
avivando los olores irrecuperables
y el timbre del teléfono perturbó
mi pacífica condescendencia,
de puertas afuera, en el rellano,
se oían los primeros pasos
arrastrando la pereza laboriosa,
es del despacho, me preguntan,
qué les contesto,
diles que atiendan al requerimiento,
luego les llamo,
y en la calle, la luz del alba se iba encendiendo
poco a poco, lo mismo

que mi dolor acrecentado.

miércoles, 12 de febrero de 2014

PARA QUÉ SIRVE A POESÍA?

Nestes momentos convulsos da  nosa historia algúns preguntaranse: para qué sirve a Poesía?
Nada mellor que ler uns versos do poeta Gabriel Celaya (Hernani 1911, Madrid 1991), "La poesía es un arma cargada de futuro", que popularizou aló polos anos sesenta e setenta do século pasado o cantautor Paco Ibáñez no seu concerto no Olympia de París...

...Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.

...Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.

...Maldigo la poesía concebida como un hijo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse...
                                                          (Gabriel Celaya, poeta)