"haikus" para Rosalía: pequena homenaxe a Rosalía de Castro

haikus   (do mar e da terra)

(pequena homenaxe a Rosalía de Castro)

Haiku é unha composición poética de orixe xaponés de tan só tres versos (de 5, 7 e 5 sílabas, sen rima principalmente). Cómpre destacar ao poeta Matsuo Bashoo (1644-1694) coma un dos seus representantes máis sobranceiros.

 Escritores e poetas contemporáneos como Julio Cortázar ou Mario Benedetti servíronse tamén desta sinxela forma de expresión poética.

I

A maina choiva

calma a sede na veiga

en Primavera

II

Aló no facho,

na noite acazapada,

todo é silencio

III

Ruxen os ventos

e o mar alporízase,

loito no ceo

IV

Linguas de terra

esvaran pola ría

de Pontevedra

V

Un mar de leiras

coma campos labrados

sonche as bateas

VI

Alén das illas,

un océano de vidas

de sufrimento

VII

Chora Galicia,

unha bágoa de orballo

pinga na terra

VIII

Non, nunca antes,

non digas nunca xamais,

nunca mo digas

IX

Poesía vital

nos versos de Rosalía

da terra e do mar

O Poder dun Movemento: eleccións europeas, 25 M, publicado no Faro de Vigo, o día 11 de Xuño do 2014

O Poder dun movemento

Dixen nun artigo, antes das eleccións europeas, que o Movemento do 15 M esvaeceuse coma a brétema no verán, coma fume de carozo, dicía. Estaba equivocado. 

Milleiros de persoas desencantadas coma parias nesta xove democracia estéril, simplemente estaban agochadas, latentes, agardando a súa oportunidade electoral.

Podemos, este movemento cidadán que ven, seica, para quedar entre nós, e que acadou 5 escaños nos comicios europeos, sacudiu os alicerces de moitas conciencias baleiras e tordas. Rebentou coma unha presa debido á medra dun río caudaloso de xente indignada. É certo que este movemento surxiu coma unha fenda na nosa sociedade e medrou ao abeiro da crise económica, da corrupción e da desfeita de políticas equivocadas.

 Se algunha vez esta tenaz crise nos deixa, quedará na nosa conciencia un pouso agre de tristeza lembrando a todos aqueles que non foron quenes de acadar o final do túnel nin de ver agromar algún día os seus desexos de prosperidade.

Só fai falla que esta marea social non defraude aos seus simpatizantes e votantes. Ten que definir e canalizar a súa estrutura política, por exemplo. Aínda lle queda un longo e dificultoso camiño por percorrer, cheo de cambadelas por parte dalgúns partidos políticos esgotados e rancios que, sen disimular a súa envexa, tentarán atopar o seu talón de Aquiles para botarlle o seus meigallos.

Purga nas redes sociais; publicado no Faro de Vigo do vinte e nove de Maio do ano 2014

PURGA NAS REDES SOCIAIS

As redes sociais son quenes de transmitir de xeito instantáneo, a golpe dun “tweet”, toda clase de comentarios. Afoutados hainos en todas as partes, tamén nos medios de comunicación nos que algún xornalista, opinante ou contertulio, ao abeiro da súa liña editorial, son capaces de dicir as mesmas barbaridades, sutilmente disimuladas en canto ás formas se refire, comparables ás dalgúns “tuiteiros” que estes días están saíndo coma praga bíblica do seu mundo virtual para seren reprendidos públicamente coa intención de tentar perseguilos xudicialmente polos seus desafortunados comentarios.

            Partindo da inquebrantable liberdade de expresión, todos somos quenes de expresar a nosa opinión, rexeitando socialmente aquelas que só persiguen o insulto fácil e mais a calumnia. Outra cousa ben distinta é probar a intención delictiva deses “tuiteiros” se non é outra ca da ser una quentura virtual pasaxeira e inxustificable. Estamos a falar en termos xurídicos, naturalmente. Se lle facemos caso á proposta dalgún ministro do noso Goberno, faría falla empregar un número considerable de funcionarios públicos (corpos de seguridade do Estado, xuíces, etc) que non terán outra cousa mellor que facer, seica, que andar todo o día perseguindo por internet aos milleiros de “tuiteiros” que cada minuto envorcan nas redes sociais as súas mensaxes. Se todo aquel que larga algunha barbaridade nas redes sociais non pretende acadar outra cousa que a complicidade das súas propias mesquindades, só podemos convidar aos seus “followers” para que censuren sen paliativos as súas mensaxes.

            Sempre debemos expresar a nosa opinión dun xeito responsable e comprometido, non dicindo calquera barbaridade que se nos ocorra. Na soidade virtual do noso iPad ou móbil tamén podemos expresar a mellor das nosas intencións. 

A recta do peón (2ª parte): Circuito moto GP

A RECTA DO PEÓN (2ª parte): Circuito moto GP

Situémonos primeiro. Esta singular recta que hai na parroquia de Beluso, en Bueu, con carrís de 3,50 metros de ancho, cun aparcadoiro en toda a súa marxe esquerda en dirección a Aldán, é o primeiro circuito de motos GP que temos na Península do Morrazo.

            Por esta peculiar e longa recta, dun treito que no chega nin a 1 Km sequera, circulan a diario automóbiles, chimpíns, bicicletas, o Cerqueiro e máis as motos. Algunhas destas semella mesmo que voan polo asfalto cando observamos coma adiantan a toda velocidade, a miúdo en raia contínua, e escoitamos o seu son enxordecedor ao meter a palanca de cambios “ata o infinito e máis aló” acadando unhas velocidades de vértixe, moi superiores ás permitidas.

            Recoñezo que non me gustan as motos, e menos aínda algúns moteiros que, fachendeando dos máis de 500 cc - cos seus correspondentes catro cilindros en línea-, das súas Yamaha ou Kawasaki, poño por caso, semella que rachan a velocidade do son e rebentan tamén os nosos tímpanos en tan só 10 segundos para, aos poucos, reducir as súas máquinas de competición porque unha vez rematada esta recta hai unha curva, e outra, e outra tamén semellando esta estrada comarcal que vai dende o concello de Bueu ata o de Cangas -pola costa- unha serpe sen fin.

            Por certo, que neste tramo de alcatrán –a recta do peón- feito, seica con precisión dun tiraliñas, non hai unha, nin dúas, senón que hai ata catro pasos de peóns cos seus sinais de tráfico correspondentes que advirten aos condutores –se teñen un pouco de sentidiño- da presenza humana por estes lugares que cruzan o seu marxe dun lado a outro para ir as súas casas ou leiras, nenas e nenos que van á escola incluídos.

"namorado" como atenuante, publicado no Faro de Vigo o día 13 de Maio do ano 2014

Namorado como atenuante

Xa sabemos que cando ven a primavera chegan os maios e as nosas ferohormonas revoan libres coma bolboretas. Aconteceulle tamén a un xograr chamado Macías o “namorado” que, seica no século XIII facíalle as beiras ás mozas recitando as súas cantigas na Península do Morrazo, segundo está documentado nun pergameo atopado e que pertence ao antiguo cenobio do lugar de Ermelo en Bueu –hoxe igrexa-.

Pero estar namorado, nin na época medieval nin agora pode ser un atenuante dos tipificados no código penal para que os avogados dalgúns presuntos ilustres culpables pretendan, con só dicir que os seus clientes estaban “namorados” ata os miolos, conseguir do xuíz que abrande o seu corazón namorado e, deste xeito, ver minguadas as súas futuras condenas. Esto sería tan absurdo como dicir que facer a declaración da renda é algo semellante a facerlle o amor ao teu país. Non! Estar namorado ten que ser un acto gratuito, sincero e correspondido, non unha imposición.

 Tentar convencer a cidadanía de que os seus defendidos actuaron por mor de estímulos tan poderosos coma padecer de “locura de amor transitoria” debería ser sancionado polos nosos tribunais, por ser unha táctica procesual revirada, antisocial e utilizada con manifesto abuso do dereito.

"mimetismo"

a este vello lárido, a gaivota, perfectamente mimetizada na contorna, góstalle contemplar as dornas amarradas ao pantalán do porto de Bueu...

Eleccións europeas, 25 M, publicado no Faro de Vigo do 8 de Maio do ano 2014

Eleccións europeas, 25 M

Non hai forma. Somos reincidentes e tropezamos unha e outra vez contra a mesma pedra. Unha enquisa aos cidadáns publicada recentemente di que: “xa sexas traballador, parado, pensionista, crente, agnóstico ou ateo, sempre votamos e votaremos aos mesmos partidos políticos nas eleccións, eu diría que en calquera dos comicios que se celebren. Enganáronnos, mentíronnos, xogan con nós, desvalorizaron os nosos salarios, prestacións, pensións, as nosas ilusións, e aínda por riba sempre, seica, votaremos aos mesmos. O noso voto está predeterminado e cautivo. Somos de piñón fixo e descoñecemos, polo tanto, que o noso automóbil pode ter ata cinco ou seis marchas.

Agora que estamos ás portas dunhas novas eleccións europeas, repetirán as mesmas formacións políticas, alternándonse cíclicamente no tempo. Os mesmos slogans publicitarios, os mesmos discursos, agás algún ca outro extemporáneo e oportunista partido político que só fará confirmar a regla da excepcionalidade. E deste xeito botaremos outros cinco anos máis coa mesma inercia e anestesia política. Non somos conscientes das nosas propias forzas, das nosas posibilidades coma votantes. A abstención será un factor determinante que só favorecerá aos mesmos de sempre. Somos coma boias no mar sen amarras e a mercé do vento e as correntes.

Non somos quen de aprender as leccións que un tal Stéphane Hessel, un vello loitador europeo e europeísta nos legou e que están recollidas nos seus libros indignádevos! (indignez-vous!) e comprometédevos! (engagez-vous!). As súas ideas foron as precursoras, segundo din, dalgúns movimentos cidadáns coma o do 15-M, tan apaixonante e esperanzador ao principio, coma finalmente esvaeuse a fume de carozo.