día y hora

jueves, 30 de octubre de 2014

La "gracia" del pequeño Nicolás; publicado en el Faro de Vigo, 16-11-2014

La “gracia” del pequeño Nicolás

A quienes le vean la gracia a este pseudo impúber barbilampiño, “el pequeño Nicolás”, por sus conocidas andanzas, fechorías o presuntos delitos cometidos sin que, al parecer, nadie se haya dado cuenta ni le hayan echado el guante hasta la fecha, les diría que el mundo de la política está plagado de pequeños Nicolás, repeinados y espabilados que, a poco que se les deje hacer, se convertirán algún día en primeras espadas de los partidos políticos y, por lo tanto, con responsabilidades públicas, haciendo y deshaciendo a su antojo lo que le vengan en gana.
Al igual que este personajillo fanfarrón con cara de no haber roto un plato en su vida, algunos aprendices pretenden no “vivir la política” sirviendo a sus ciudadanos, sino de la política toda su vida, no teniendo ninguna cualidad, habilidad especial, ni mucho menos estudios o méritos que se sepa, exceptuando aquellos que, hábilmente y a golpe de mentiras, han incluido en su propio curriculum.
Que cada lector piense en su propio Ayuntamiento, Diputación Provincial, Comunidad Autónoma. Seguro que encuentra a un “pequeño Nicolás” que ha conseguido, con solo arrimarse a las personas adecuadas y salir periódicamente en las fotos, trepar poco a poco hasta alcanzar su objetivo, que no es otro que sentirse poderoso y colmar su desmedida ambición personal.

Por tanto, que caiga sobre este aprendiz espabilado –el pequeño Nicolás- todo el peso de la ley, porque con ello cortaremos las alas a tiempo a todas aquellas nuevas generaciones de pichones que pretendan volar alto en el mundo de la política sin merecerlo, y que de no ser así pronto echaran a volar convirtiéndose, algún día, en peligrosas aves de rapiña. Sinceramente, no le veo la gracia.

martes, 28 de octubre de 2014

El spam de los políticos: la interminable corrupción

El spam de los políticos

¿Cómo voy a creerme en estos momentos, con la que está cayendo, lo que me digan o puedan prometer los políticos? Por mucho que intenten convencerme, cualquier mensaje que llegue a mis oídos, o a través de los medios de comunicación, lo consideraré como spam o mensaje basura, la misma que ellos han propiciado y esparcido por todas partes. Ni ellos mismos se creen las mentiras que predican encima de una tarima en cualquier mitin dominguero que se tercie. Cuentan con nuestra santa paciencia para perpetuarse en el poder, para protegerse mutuamente y beneficiar a sus adláteres a quienes untan periódicamente para silenciar esta corrupción que ha dejado de ser ya un sarampión para convertirse en una pandemia, en una gangrena podrida que está afectando a órganos vitales del sistema. ¡Qué fácil es mirar para otro lado cuando uno duerme todos los días entre sábanas limpias!

Más pronto que tarde también te afectará a ti, ciudadano, y a los tuyos, impregnando de moho el colchón donde intentas conciliar el sueño intermitente y lavar tu conciencia.

viernes, 24 de octubre de 2014

La perversión del sistema; publicado en el Faro de Vigo, 28 de Octubre de 2014

La perversión del sistema

Incapaces de gobernar este frágil barco a la deriva en que se ha convertido nuestra democracia, algunos intentan salvarse huyendo en pequeñas lanzaderas llevándose, a manos llenas, todo cuanto han podido. Otros, se lanzan por la borda con sus chalecos salvavidas dejando en su huída un reguero de corrupción, como la estela del barco que han abandonado. La inmensa mayoría, los indefensos y sin protección, seguimos la inercia de este buque sin gobierno que ahora hace aguas por todas partes, incapaces de reaccionar ante un derrotero incierto.

En esta singladura, algunos han perdido hasta la salud, y otros han caído definitivamente en el olvido abandonados a su suerte. Hemos depositado, con el voto, nuestra confianza con el deseo de participar, también, de los cantos de sirena de las bondades del sistema. Y a esa esperanza, como a un clavo ardiendo, nos hemos aferrado, algunos mirando para otro lado, dejando hacer, sufriendo en nuestras propias carnes la quemazón implacable de una corrupción implícita, como nuestro código del ADN, en nuestras vidas y en el sistema que entre todos hemos alimentado siguiendo, a ciegas, a algunos de nuestros “honorables políticos, ejemplares empresarios, eficaces gestores, camaradas sindicalistas”, ídolos de barro, mercenarios al fin y al cabo en que se han convertido, y que no han dudado en perturbar y corromper el sistema cometiendo las más execrables fechorías pensando sólo en sí mismos. Una gran estafa piramidal alimentada, después de 35 años, con las ilusiones de muchos, y propiciada por aquellos en los que habíamos depositado nuestra fe creyendo que nos conducirían a un puerto seguro. Cuanto engaño.

Pervertir: perturbar el orden o estado de las cosas.

miércoles, 15 de octubre de 2014

Mas y la Comunidad del anillo; publicado en el Faro de Vigo, 7-11-2014

Mas y la Comunidad del anillo

El proceso de referéndum, consulta, o como quieran calificarlo, que está previsto lleven a cabo los catalanes el próximo 9 de Noviembre, semeja   un episodio de la trilogía de “El señor de los anillos” del escritor Tolkien.
            A Artur Mas ( a la sazón, Frodo Bolsón) le fue encomendada la difícil misión de llevar Catalunya hacia la independencia. Para ello deberá soportar una pesada carga política, sufrir un sinfín de vicisitudes y eludir al gran ojo de Sauron que todo lo ve y controla, o lo que es lo mismo, el Tribunal Constitucional y, en definitiva, el Estado español que, según palabras del Sr. Mas, es el enemigo de todos los catalanes.
            En el tortuoso camino hacia la independencia le acompaña su amigo y socio de conveniencia, el sagaz Oriol Junqueras, y otros de la Comarca. La misión es llegar el próximo día 9N portando viva la llama de la independencia, lanzarla al Monte del Destino (bien pudiera ser el Montjuic) y esperar a que, finalmente, prenda en el corazón de todo el pueblo catalán y, de esta forma, completar la misión encomendada. Pero la comunidad del anillo, debido a las dificultades durante el proceso y a que algunos socios le han dicho al Sr. Mas: ¡suelta de una vez la llama que nos estamos quemando y basta ya de marear la perdiz!, poco a poco se va dividiendo hasta quedar aquél más solo que la una.
            Como quiera que llegar entero –políticamente, se entiende- va a ser una misión imposible, lo más probable es que el Sr. Mas se auto inmole políticamente antes del 9N y, en consecuencia, provoque un adelanto de los comicios, circunstancia que aprovechará el sagaz Junqueras para, con el permiso de las demás fuerzas políticas, ponerse al mando de la misión e intentarlo de nuevo algún día.

            La historia concluye partiendo el bueno de Frodo (Artur Mas) con su maestro, mentor y mago de las finanzas, el Sr. Gandalf ( a la sazón, el que dejó de ser hace poco “molt honorable”, el Sr. Pujol), quienes juntos harán su última singladura política, desapareciendo definitivamente entre la niebla en el Mare Nostrum de la indiferencia y el olvido. Fin de la historia.

lunes, 9 de junio de 2014

Preferentes e Subordinadas: final dun longo proceso: publicado no Faro de Vigo, o día 14 de Xuño do ano 2014

Preferentes e Subordinadas: final dun longo proceso

Os que adoitamos a traballar nos xulgados levando, entre outros asuntos, a defensa xurídica de persoas afectadas polo drama das Preferentes e Subordinadas temos a sensación de estar a presenciar o final dun proceso xudicial que, segundo datos estatísticos do poder xudicial –CGPJ-, estalle dando a razón sen paliativos aos clientes das antigas caixas de aforros galegas. Moitas propostas de acordos transaccionais ateigan estes días os despachos de procuradores e avogados, e os que non foron quenes de acudir á vía xudicial están recuperando pouco a pouco o que é de seu: os seus aforros, despois de preto de tres anos de incerteza. Esperemos que todos, dunha forma ou outra, recuperen axiña os seus cartos. Esto non sería posible, en primeiro lugar, sen a tenacidade de todos aqueles que estiveron, noite e día, pelexando nas Plataformas de afectados por recuperar os seus cartos; sin esa presenza constante na rúa, e tamén exemplar, seguramente o troco (canje) das súas accións efectuado en Xullo do ano pasado polo Fondo de Garantía de Depósitos, ingresándolles nas súas contas de aforro parte do que lles debían, non sería posible. En segundo lugar, á Xustiza que soubo dar en cada momento unha resposta axeitada ás demandas dos cidadáns.
            O resultado desta desfeita a nivel financiero non foi outra ca desnacionalización dun banco, que antes fora dúas caixas de aforros “made in Galicia”, comprado a precio de saldo por outro alén das nosas fronteiras, operación aritmética calificada por algún feiticeiro político como exemplar e rendible co resultado de +1 -9 = -8, é dicir, que por tan só mil millóns de euros o novo dono quedouse co premio gordo namentras todos nós aínda debemos pagar oito mil millóns máis, a meirande parte aos nosos acreedores e socios europeos polo rescate financieiro recibido: dos nosos petos furados, de onde van sacar os cartos senón? Canto lumbrera matemático hai neste mundo arre demo!
            A lección aprendida, finalmente, debería ser que ademais de coñecer un pouco o que son estes produtos financieiros tóxicos, coma as Preferentes e Subordinadas, e para qué serve uns test de conveniencia chamados MIFID, estaremos a partir de agora ollo á boia lendo con atención os contratos ou pedindo consello profesional antes de que nola volvan a meter dobrada e para non meter máis o zoco. E tamén que a forza da razón ten que prevalecer sempre sobre argumentos revirados e interesados.
            Estase cumprindo a máxima da Xustiza: "suum cuique tribuere", é dicir, dar a cada un o que é de seu, que formulara séculos atrás un xurista de Roma chamado Ulpiano. 
Noraboa a todas e a todos!

lunes, 2 de junio de 2014

"haikus" para Rosalía: pequena homenaxe a Rosalía de Castro

haikus   (do mar e da terra)

(pequena homenaxe a Rosalía de Castro)

Haiku é unha composición poética de orixe xaponés de tan só tres versos (de 5, 7 e 5 sílabas, sen rima principalmente). Cómpre destacar ao poeta Matsuo Bashoo (1644-1694) coma un dos seus representantes máis sobranceiros.
 Escritores e poetas contemporáneos como Julio Cortázar ou Mario Benedetti servíronse tamén desta sinxela forma de expresión poética.


I

A maina choiva
calma a sede na veiga
en Primavera

II

Aló no facho,
na noite acazapada,
todo é silencio

III

Ruxen os ventos
e o mar alporízase,
loito no ceo

IV

Linguas de terra
esvaran pola ría
de Pontevedra

V

Un mar de leiras
coma campos labrados
sonche as bateas

VI

Alén das illas,
un océano de vidas
de sufrimento

VII

Chora Galicia,
unha bágoa de orballo
pinga na terra

VIII

Non, nunca antes,
non digas nunca xamais,
nunca mo digas

IX

Poesía vital
nos versos de Rosalía
da terra e do mar

miércoles, 28 de mayo de 2014

O Poder dun Movemento: eleccións europeas, 25 M, publicado no Faro de Vigo, o día 11 de Xuño do 2014

O Poder dun movemento

Dixen nun artigo, antes das eleccións europeas, que o Movemento do 15 M esvaeceuse coma a brétema no verán, coma fume de carozo, dicía. Estaba equivocado. 
Milleiros de persoas desencantadas coma parias nesta xove democracia estéril, simplemente estaban agochadas, latentes, agardando a súa oportunidade electoral.
Podemos, este movemento cidadán que ven, seica, para quedar entre nós, e que acadou 5 escaños nos comicios europeos, sacudiu os alicerces de moitas conciencias baleiras e tordas. Rebentou coma unha presa debido á medra dun río caudaloso de xente indignada. É certo que este movemento surxiu coma unha fenda na nosa sociedade e medrou ao abeiro da crise económica, da corrupción e da desfeita de políticas equivocadas.
 Se algunha vez esta tenaz crise nos deixa, quedará na nosa conciencia un pouso agre de tristeza lembrando a todos aqueles que non foron quenes de acadar o final do túnel nin de ver agromar algún día os seus desexos de prosperidade.

Só fai falla que esta marea social non defraude aos seus simpatizantes e votantes. Ten que definir e canalizar a súa estrutura política, por exemplo. Aínda lle queda un longo e dificultoso camiño por percorrer, cheo de cambadelas por parte dalgúns partidos políticos esgotados e rancios que, sen disimular a súa envexa, tentarán atopar o seu talón de Aquiles para botarlle o seus meigallos.